| Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub jelit (w muzyce dawnej).
Zasada działania [edytuj]
W drgającej strunie powstaje fala stojąca. Ponieważ końce struny są umocowane, powstają tam węzły fali. Możliwe są tylko takie drgania, dla których długość struny jest równa połowie długości fali lub jej wielokrotności.
Ton podstawowy generuje drganie o największej długości fali – z pojedynczą strzałką w połowie długości struny, lecz barwę dźwięku tworzy suma krótszych fal tzw. harmonicznych. Ważny jest zatem rozkład częstotliwości w widmie akustycznym. Muzyk może w pewnym zakresie kontrolować ilość tonów harmonicznych poprzez technikę flażoletów.
Liczby strun w różnych instrumentach
mandolina — 8 strun
gitara — 6 lub 7 strun (choć spotykane są także gitary 8- i więcej strunowe), od dołu: (H1)-E-A-d-g-h-e1
gitara basowa — od 4 do 6 strun, od dołu: (H2)-E1-A1-D-G-(c)
harfa — różnie w zależności od rodzaju instrumentu – współczesna harfa koncertowa ma 47 strun
lira — 4 do 10 strun
lutnia — od 6 do 16 strun
instrumenty smyczkowe — 4 struny
skrzypce — od dołu: g-d1-a1-e2
altówka — od dołu: c-g-d1-a1
wiolonczela — od dołu: C-G-d-a
kontrabas — od dołu: E1-A1-D-G
rzadsze są odmiany bez struny E1 lub z dodatkową struną C1; istnieje też wersja strojona kwintowo G1-D-A
|
|
